Volgend weekend is het zo ver.
Ik ga met "ons Inge" (zus met ne grote kwebbel), mijn 2 kinderen en haar 2 oudste naar daar.
Dat ik beter wat langer had nagedacht over de datum is een feit.
Den Brexit heeft ons al wel wat zorgen gebaard. Zouden we zonder problemen door de douane geraken, gaan er betogingen zijn,...
Ons Inge sprak duidelijke taal: gij regelt alles, ik doe nix en volg.
Ik vind dat nu toch wel een grote verantwoordelijkheid.
Degene die ons Inge kennen, zullen wel begrijpen waarom.
Das geen gewoon! Daar heb je altijd nen hoop fratsen mee voor.
Om 1 voorbeeldje te geven: Ons Inge zat zo eens in den auto met mij. Zij zat aan het stuur en ik moest mij verschuilen onder het dashboard van de passagierszetel. Ik wilde me verstoppen. Waarom, das een hele historie die ik hier niet ga uitleggen. Maar wat belangrijker is, ik had schrik en was dus over mijn toeren. Ons Inge lag plat van het lachen en piste bijna in haar broek. Ik weet niet wat dat is, maar in mijn omgeving nemen ze mijn gevoelens dus duidelijk niet serieus.
Maar als ik dan reisleider moet spelen, zou ik wel graag hebben dat ze luistert en mijn intuïtie volgt hé. We zullen zien!
Ik ben uiteraard met de voorbereidingen begonnen. De belangrijkste dingen zijn geregeld.
Plichtbewust bekijk ik de route al wat.
Ik zoek dus hoe we van onze overnachtingsplaats naar het centrum moeten.
Terwijl ik dat doe, begin ik achter mijn computer wat te vloeken.
Ik leg uit aan Len dat het al een goed begin is. Er zijn precies heel wat werken in Londen want er staan overal verbodstekens op die route.
Len vraagt of ik nu écht loemp ben ofwa!
Hij zit in de zetel en beweert al te weten waarover ik het heb.
Wat blijkt, die "verbodstekens" zijn eigenlijk het symbool van de Underground.
Als dat daar maar goed komt.
Wordt vervolgd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten